top of page
  • Foto van schrijverlustulla

Mijn knikkerpot

Bijgewerkt op: 13 mrt. 2023

Als kind had ik een knikkerpot. Je kent het misschien wel. Telkens

als ik ‘flink’ was, verdiende ik een knikker. Thuis van school en direct mijn

huiswerk maken? Een knikker. Helpen afdrogen? Een knikker. Mijn kamer

opruimen? Een knikker. Tot mijn pot vol zat met knikkers en ik een beloning

verdiende. Ik was niet altijd een engeltje, dus verdwenen er ook vaak knikkers

uit mijn pot. Mijn rekenboek niet bij? ‘De schuld van de leraar.’ Ruzie

met mijn broer? ‘Hij was begonnen.’ Altijd vond ik wel een schuldige wanneer

het fout liep.


Die knikkerpot kun je vergelijken met je lichaam. Een volle pot knikkers staat

voor een gezond lichaam. En dat fitte lichaam kan wel wat voordelen opleveren

wanneer je de diagnose kanker krijgt. Beschouw het als een stapje

voor, als een extra reserve. Het begint vaak al bij het krijgen van het slechte

nieuws. Stress en slapeloosheid zijn een eerste aanval op je lichaam. De

eerste knikkers verdwijnen nu al uit je pot. Een operatie? Een weekje in het

ziekenhuis? Eventueel langer aan het bed gekluisterd? Ook dat kost heel

wat van je knikkervoorraad.

Ze graaien er serieus in wanneer je arts beslist dat chemo noodzakelijk is.

En misschien wordt er nog besloten dat radio- en/of hormoontherapie ook

op jouw medische fiche komen te staan. Hopelijk heb je tegen dan nog wat

voorraad, of misschien heb je het aantal knikkers weer kunnen aanvullen.


Nu besef ik hoeveel geluk ik had de kans te krijgen om die knikkerpot van

tevoren te vullen. Met een mama die gezond kookte. Met een papa die op

het juiste moment besliste het goede voorbeeld te zijn voor zijn tienerkinderen

en stopte met roken. Met de strenge opvoeding die ik kreeg en die

ervoor zorgde dat een goede nachtrust een gewoonte werd. Met het sportieve

talent dat ik met mijn DNA (weet je nog?) meekreeg. Niet iedereen

krijgt die kansen. Niet iedereen heeft dat geluk.


Na de eerste chemo, dus ongeveer acht weken na mijn operatie, startte ik

opnieuw met plannen en bewegen. Ik wist hoe mijn lichaam zou reageren

wanneer ik weer in actie schoot; dat had ik geleerd tijdens mijn opleiding

bachelor Lichamelijke Opvoeding. Ik voelde het al snel positief evolueren.

Ik nam voldoende rust. Ik kon weer genieten. Tot de volgende behandeling.

Want telkens opnieuw kreeg de chemo me klein. Telkens opnieuw kregen

mijn bloedwaarden een duw. Maar telkens opnieuw kon ik op tijd recupereren

voor de volgende kuur.


Bewegen heeft me vóór, tijdens en na de behandeling echt geholpen. Durf

te starten, durf te bewegen, durf te plannen, durf te weten, durf te evolueren,

durf te eten, durf te rusten, want het wordt tijd om weer te genieten.

Durf die eerste stap te zetten, durf opnieuw te geloven in je lichaam, durf

ervoor te gaan.


Wil je er meer over lezen? Bestel nu mijn boek 'Bewegen na kanker'.



231 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven
bottom of page