Frustrerend! Waarom lukt het me niet meer.

Voor als 't snel moet gaan😉. We willen allemaal vooruit. Maar soms begint vooruitgang niet met harder werken. Soms begint het met loslaten wat vroeger vanzelfsprekend was en opnieuw leren kijken naar wat vandaag mogelijk is. Vooruitgang begint met nieuwsgierig worden, in wat je lichaam wel nog kan. En misschien een stap terug terugzetten, om vandaaruit te evolueren in de juiste richting.

Ik ondervond het persoonlijk.

Soms begint vooruitgang met loslaten

"Vroeger wandelde ik zonder nadenken 10 kilometer."

"Vroeger fietste ik elke dag naar het werk."

"Vroeger speelde ik met de kleinkinderen zonder na vijf minuten naar adem te happen."

Herkenbaar?

Er is één woord dat ik ontzettend vaak hoor tijdens mijn sessies: vroeger.

En eerlijk? Ik begrijp dat helemaal.

We vergelijken onszelf nu eenmaal graag met wie we ooit waren. Zeker wanneer ons lichaam plots niet meer doet wat vroeger zo vanzelfsprekend leek. Maar hoe helpend is die vergelijking eigenlijk?

Die vraag bracht me terug naar een ervaring uit mijn eigen leven.

Ik evolueerde dankzij die stap terug.

Toen ik opnieuw leerling moest worden

2004 - Ik in mijn gloriejaren 😉 (3 maand voor mijn diagnose)

Jarenlang gaf ik aerobic, BBB en step. Op mijn manier. Met mijn eigen stijl. En eerlijk gezegd dacht ik dat ik het behoorlijk goed deed. Tot ik besloot opleidingen te volgen bij enkele van de grote namen uit de fitnesswereld.

En plots bleek dat ik... heel wat mocht her-leren. Ik moest eerst afscheid nemen van allerlei gewoontes die ik mezelf had aangeleerd. Om helemaal opnieuw te beginnen. Zoals een groentje.

"Ik? Met al mijn ervaring 🥴?"

Geloof me: dat was niet altijd gemakkelijk. Ik werd gedwongen mijn eigen overtuigingen in vraag te stellen. Er werd me gevraagd mijn vertrouwde manier van werken los te laten. Ik moest mezelf toestemming geven om weer leerling te zijn (en af en toe zelfs de slechtste leerling van de klas).

Toch gebeurde net daar iets bijzonders. Ik evolueerde, ik evolueerde dankzij die stap terug.

Het mooiste? Exact één jaar na mijn kankerdiagnose won ik de Nike Presenter Award. Dat voelde niet als "eindelijk terug de oude". Maar als een andere versie van mezelf . Wijzer. Bewuster. En beter (toch als lesgeefster).

De valkuil van "vroeger"

Vóór die diagnose is dit vaak iets waar we nauwelijks bij stilstaan. We doen gewoon. We wandelen. We sporten. We werken. We plannen een drukke dag en hebben 's avonds misschien zelfs nog energie om de ramen te poetsen (waarom iemand dat vrijwillig doet, blijft trouwens een mysterie voor mij 🤔).

En dan komt kanker.

Behandelingen, operaties, chemotherapie, bestralingen. Misschien ook nog jaren antihormoontherapie. Je lichaam krijgt heel wat te verwerken.

Na afloop hoor je misschien dat de behandeling succesvol was. Dat je genezen bent. Dat je weer vooruit kunt kijken... terwijl dit voor jou helemaal anders aanvoelt.

Maar je probeert opnieuw met (volle) moed. De wil is er!

Je trekt je wandelschoenen aan... en na twintig minuten (of zelf minder) denk je: "Serieus? Is dit alles?"

Frustrerend.

Niet omdat twintig minuten wandelen waardeloos is. Maar omdat je die twintig minuten vergelijkt met de tien kilometer van vroeger.

Dat lichaam verdient begrip!

Misschien ligt het niet alleen aan dat lichaam...

Vaak denken we dat ons lichaam ons in de steek laat. Maar wat als het eigenlijk onze verwachtingen zijn die ons voortdurend laten botsen?

Het zal wel een combinatie zijn van verschillende factoren, maar we verwachten (lees 'verlangen') vaak dat ons lichaam opnieuw presteert zoals vóór de diagnose. Terwijl dat lichaam ondertussen een ongelooflijke prestatie geleverd heeft. Het heeft behandelingen doorstaan. Het heeft zich dag na dag hersteld. En misschien is het zelfs vandaag nog volop bezig met herstellen. Dat lichaam verdient geen verwijten. Dat lichaam verdient begrip.

Harder, better, faster, stronger?

Daft Punk zong ooit Harder, Better, Faster, Stronger. Geweldig nummer. Maar niet meteen de beste strategie voor herstel. Want herstellen gaat zelden over harder werken. Het gaat veel vaker over nieuwsgierig worden. Nieuwsgierig naar wat je lichaam vandaag kan. Maar ook naar wat de gevolgen daarvan morgen zijn. Welke inspanning geeft energie? Welke inspanning kost te veel energie? Welke beweging doet je goed? Wanneer heb je rust nodig?

Je lichaam geeft voortdurend informatie. Alleen spreken die signalen soms een andere taal dan vroeger. En die taal opnieuw leren begrijpen vraagt tijd.

Consistentie wint van presteren

Wat we uit onderzoek én uit ervaring weten, is dat regelmaat vaak belangrijker is dan pieken. Niet één dag alles geven omdat je eindelijk een goede dag hebt. Wel regelmatig bewegen binnen wat jouw lichaam aankan.

Want als je op maandag al je energie opgebruikt omdat je je eindelijk weer sterk voelt, dan kan het zijn dat je daar dinsdag, woensdag en donderdag de prijs voor betaalt. Je lichaam houdt niet zo van extremen. Het houdt van voorspelbaarheid. Van beweging die je morgen opnieuw kunt doen.

Dat klinkt misschien minder indrukwekkend. Maar het brengt je vaak verder dan één heroïsche inspanning.

Misschien hoef je niet terug naar vroeger

Het mooiste wat ik leerde uit mijn eigen verhaal, is dat groeien niet altijd betekent dat je teruggaat naar wie je was. Soms betekent groeien gewoon evolueren.

Misschien geldt dat ook voor jou. Misschien hoef je niet terug naar vroeger. Misschien mag je ontdekken wie je vandaag bent.

• Iemand die haar energie beter verdeelt (velen zullen jaloers op je zijn)

• Iemand die weet dat twintig minuten wandelen soms een grotere overwinning is dan vroeger tien kilometer (twintig minuten is ook veel makkelijker te plannen in die agenda)

• Iemand die bewust tijd maakt om te ravotten met de (klein)kinderen (en zo ook die kinderen gelukkige maakt).

  
  

De mooiste prestatie

Herstel is geen sprint. Het is geen wedstrijd. En het is al zeker geen test waarin je moet bewijzen hoe sterk je bent.

Herstel is leren samenwerken met je lichaam in plaats van ertegen te vechten. Want dat lichaam staat nog altijd aan jouw kant. Misschien spreekt het alleen een andere taal dan vroeger.

En als je die taal leert begrijpen, ontdek je dat vooruitgang niet altijd groot of spectaculair hoeft te zijn. Soms zit het in vijf minuten extra wandelen. In een dag waarop je minder moe bent. Of de trap nemen zonder te moeten stoppen.

Of gewoon in het besef dat je vandaag goed voor jezelf gezorgd hebt. En dat is misschien wel de mooiste prestatie van allemaal. ❤️